emblem

Het ontroerende verhaal van één van mijn kiezers

Afgelopen donderdag ben ik geïnstalleerd  als lid van het Algemeen Bestuur van Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden.

Ik moest  kiezen tussen de eed “zo waarlijk helpe mij God almachtig” of de gelofte “dat verklaar en beloof ik”. Over die keuze schreef ik op knaagvoer.nl een blog met de titel: Zo waarlijk helpe mij God almachtig. Uiteindelijk is het de gelofte geworden.

In de tussentijd was mij, door een vrijwilliger van vluchtelingenwerk, een bijzonder verhaal verteld. Ik kreeg van de dijkgraaf toestemming om dat verhaal tijdens de installatievergadering te vertellen. Dit is wat ik daar gezegd heb:

Ik vond het moeilijk om te kiezen tussen de eed en de gelofte. Daarom wil ik jullie graag, heel kort, het verhaal vertellen van één van mijn kiezers.

Een man 44 jr. gevlucht uit zijn eigen land, woont nu in Nederland. Hij mocht voor het eerst van zijn leven stemmen. Voor onze waterschapsverkiezingen. Hij deed dat vol overgave want,  zoals hij zei, waar ik vandaan kom, krijg je een geweer tegen je hoofd als je vraagt om verkiezingen.

Hij ging op mij stemmen. Ik was ontroerd en vereerd.

De verantwoordelijkheid die ik voel als bestuurder naar een kiezer met zo’n verhaal is misschien wel veelzeggender dan welke eed of gelofte dan ook.

installatie waterschapsbestuur

« »